Een kruitocht over de aarde

In 2022 vertrok Henry Mentink met een kruiwagen met aarde uit ruim 75 landen vanuit Varik naar Parijs, naar het hoofdkantoor van UNESCO, om daar het voorstel te opperen om de hele Aarde op de Werelderfgoedlijst te plaatsen. Henry had mij gevraagd om als dichter een poëtisch verslag van zijn reis te maken.

Ik had een paar maanden om me voor te bereiden, alvast met wat schrijfwerk te beginnen vanuit de gedachte van de wandeling en na te denken over hoe ik het wilde gaan doen. Ik had immers een baan, kon niet alle dagen mee gaan lopen en moest in de beperkte tijd en drukte van iedere dag tijd gaan vinden om een bijdrage te leveren. Ik moest de vrees overwinnen om werk binnen een dag los te laten, waar ik anders jaren over deed.

Henry had mij bovendien gevraagd minimaal drie keer aanwezig te zijn, liefst in alle drie de landen. Ik besloot om er de eerste twee dagen bij te zijn en verder vond ik twee passende weekenden om me bij Henry aan te sluiten, de dagen in en nabij Brussel en later in en rond Compiègne. Vervolgens besloot ik om geen dagelijks verslag van de wandeling te maken. Ik zocht iedere dag een plek langs de route. Die plek vond ik via Google Maps, keek virtueel op die plek in de rondte, beeldde me mijn aanwezigheid daar in, zette mijn zintuigen op afstand open en zocht soms informatie of vond die eenvoudigweg door links vanaf Google Maps. Daar waar ik onvoldoende informatie wist te vinden, vroeg ik een enkele keer Henriëtte Moes, die met Henry meeliep, om mij een paar foto’s te sturen. Of als de foto’s op Google Maps sterk verouderd waren of in een geheel ander jaargetijde waren genomen, waren een paar actuele foto’s welkom. Het waren plekken die ik intuïtief uitkoos, maar zeker wilde ik voldoende afwisseling tussen de plekken.

Op al die plekken wilde ik iets schrijven passend bij dat kleine stukje Aarde waar de tocht aan voorbijging. Plekken waar ik me virtueel met het al het leven om me heen op dat kleine stukje Aarde mee verbond en dat al mijn respect aandacht verdiende. Heel even was al dat leven voor een paar tellen deel van de tocht en ik wilde het voor een iets langere tijd deel laten zijn van mijn overpeinzingen.

Ik kwam erachter dat ik weliswaar zielsverbonden ben met mijn geboortegrond, maar dat het mogelijk is om je met ieder plekje Aarde te verbinden als je jezelf daarvoor openstelt. De planten, de bomen, de vogels, al de levende organismen, en het kleine stukje Aarde zelf, wachten overal al lang op ons. We hoeven ons alleen maar aan hun, en dus aan onszelf, over te geven om deel van de omgeving te zijn en ze voor altijd in ons hart te sluiten. Het feit dat ik al mijn leven lang op deze wijze mij verbindt met al het leven, heeft mij de mogelijkheid geboden om me op iedere denkbare plek langs de route in te leven in de omstandigheden en me daar met het leven te verbinden. En natuurlijk mis ik dan vooral de daadwerkelijke beleving, maar ik weet dat ik heel dichtbij ben geweest, omdat ik me de plekken ben blijven herinneren alsof ik er werkelijk ben geweest. De deelname aan de krui-tocht als Dichter voor de Aarde heeft mij geleerd dat er geen vreemde grond bestaat. Dat een mens nergens een vreemdeling is. Dat leven zijn wij en dat leven is ons.

Het boek, Een krui-tocht over Aarde, bevat mijn teksten van alle 45 dagen van de wandeling. Op de rustdagen had ik ook even rust en hergebruikte ik een vers uit een van mijn bundels. In het boek staan verder enkele foto’s opgenomen van de reis. Het is voorzien van een voorwoord van Henry en een nawoord van mij.